عاشورا روزي‌ است‌ كه‌ حسين‌ رضی الله عنه  و يارانش‌ در آن‌ به‌ شهادت‌ رسيدند. اهل‌ سنت‌ در شهادت‌ حسين‌ رضی الله عنه ويارانش‌ غمزده‌ و متأثرند اما مانند شيعيان‌ گريه‌ و زاري‌ نمي‌كنند و با زنجير و چاقو و قمه،‌ سر و پشتشان‌ را خونين‌نمي‌كنند. متأسفانه‌ مشاهده‌ مي‌كنيم‌ و اي‌ بسا غير مسلمين‌ نيز ديده‌اند كه‌ چگونه‌ از سر و پشت‌ كودكان‌ خردسال‌ در اثرجراحت‌ ناشي‌ از اصابت‌ چاقو و زنجير و غيره‌ خون‌ جاري‌ مي‌شود و اين‌ عمل‌ در بعضي‌ موارد منجر به‌ مرگ‌ كودكان ‌مي‌شود. ما از شيعيان‌ مي‌پرسيم‌ آيا اين‌ اطفال‌ و بچه‌هاي‌ خردسال‌ به‌ سن‌ تكليف‌ رسيده‌اند، قبل‌ از اينكه‌ در كشتارگاههايي‌ كه‌ هر ساله‌ در ايران‌ و پاكستان‌ و نبطيه‌ در لبنان‌ بر پا مي‌شود شركت‌ داده‌ شوند؟ و آيا اين‌ عمل‌ چهره ‌اسلام‌ را مشوه‌ نمي‌كند؟ اينگونه‌ مراسم‌ هستند كه‌ آتش‌ اختلاف‌ ميان‌ جوانان‌ اهل‌ سنت‌ و تشيع‌ را شعله‌ ور مي‌كنند وموجب‌ حوادث‌ ناگواري‌ مي‌شوند كه‌ بعضاً جان‌ صدها تن‌ از دو طرف‌ را قرباني‌ مي‌كند. آيا اين‌ از دست‌ است‌؟ آياخداوند به‌ ما دستور داده‌ تا خودمان‌ را مجروح‌ كنيم‌ و خونهايمان‌ را بريزيم‌ و جانمان‌ را بدست‌ خودمان‌ بگيريم‌؟ آيا اين‌از شريعت‌ و يدن‌ خداست‌ يا از سنت‌ پيامبر اوست‌؟ اگر جانهايمان‌ را در ميدان‌ جهاد و هنگام‌ مقابله‌ با دشمنان‌ خداقرباني‌ كنيم‌ بي‌ ترديد شايسته‌ تبريك‌ و تحسين‌ هستيم‌، اما آنچه‌ كه‌ شيعيان‌ در مراسم‌ عاشورا انجام‌ مي‌دهند بدور از ميدان‌ نبرد با دشمن‌ و بدست‌ خودشان‌ انجام‌ مي‌گيرد.

تحلیل حدیث غدیر

(من كنت مولاه فهذا علي مولاه، اللهم وال من والاه وعاد من عاداه وانصر من نصره، واخذل من خذله، وادر الحق معه حيث دار
كسي كه من مولاي او هستم علي مولاي اوست خدايا دوست بدار كسي كه علي را دوست دارد ودشمن بدار كسي را كه علي را دشمن دارد وياري كن كسي را كه او را ياري كند وياري نكن كسي را كه ياري او را ترك ميكند وهر كجا او رفت حق را با او بگردان
اين حديث با اين لفظ، دروغي است كه بررسول خدا  -صلي الله عليه وآله وسلم- بسته شده است وفقط اين سخن پيامبر -صلي الله عليه وآله وسلم-: (من كنت مولاه فعلي مولاه) صحيح است وبعضي از علماء (اللهم وال من والاه وعاد من عاداه) را هم صحيح قرار داده اند اما بقيه (وانصر من نصره واخذل من خذله وأدر الحق معه حيث دار) دروغي محض بر رسول خدا  -صلي الله عليه وآله وسلم- است شيعيان  نمي توانند سند صحيحي براي آن بياورند.

تازه اين جمله اخير خلاف واقيعت و حقيقت است زيرا به اعتقاد شيعه هيچ يك از امت تا به شهادت رسيدن حضرت عثمان -رضي الله عنه- او را ياري نكردند اما باوجود اين، در زمان حضرت ابوبكر، عمر وعثمان -رضي الله عنهم- موفق وپيروز بودند وبعد از به شهادت رسيدن حضرت عثمان -رضي الله عنه- مردم به سه گروه تقسيم شدند. گروهي با حضرت علي -رضي الله عنه- بودند، گروهي با او مخالفت كردند وگروهي كناره گيري كردند وكساني كه او را ياري كردند پيروز نشدند بلكه كساني كه با او جنگيدند پيروز شدند وسر انجام هم پيروزي از آن آنها شد وسر زمينهايي هم فتح كردند و حضرت علي -رضي الله عنه- فقط در جنگ با خوارج پيرزو شد.

 اما حديث صحيح (من كنت مولاه فعلى مولاه) به چند دليل بر امامت حضرت علي بن ابي طالب دلالت نمي كند كه عبارتند از.

الکليني در الکافي از احمد بن محمد از ابي عبدالله –عليهما السلام- روايت مى كند که گفت: «يكره السواد إلاَّ في ثلاث الخف والعمامة والكساء». «سياه پوشيدن مکروه است مگر در سه چيز: موزه و عمامه و عبا»[1]. و همچنين در کتاب الزي از او روايت شده که او گفت: «كان رسول الله -صلى الله عليه وآله وسلم- يكره السواد إلاَّ في ثلاثة: الخف والكساء والعمامة». «پپامبر –صلى الله عليه وآله وسلم- سياه پوشيدن را نمي ‌پسنديد مگر در سه چيز موزه و عبا و عمامه»[2]. و حر عاملي در وسائل از صدوق و او از محمد بن سليمان و او از ابي عبدالله –عليهما السلام- روايت مى كند که به او گفتم: «أصلي في القلنسوة السوداء؟ قال: لا تصل فيها فإنَّها لباس أهل النار». «آيا با کلاه سياه نماز بخوانم؟ «گفت: با کلاه سياه نماز نخوان؛ چون لباس سياه لباس اهل جهنم است»[3]. و صدوق در من لا يحضره الفقيه از امير المؤمنين روايت مى كند که به يارانش گفت: «لا تلبسوا السواد فإنَّه لباس فرعون». «لباس سياه نپوشيد؛ چون لباس سياه لباس فرعون است». و از حذيفه بن منصور روايت مى كند که گفت: در شهر حيره پيش ابي عبدالله -عليه السلام- بودم، که فرستادة خليفه ابي العباس آمد و به او گفت که خليفه تو را فرا خوانده است، او باراني پوشيد که يک روي آن سياه و روي ديگر آن سفيد بود، سپس گفت: با اينکه مي دانم که اين لباس اهل جهنم است آن را مي ‌پوشم»[4]. و در بعضي روايت هاي شيعه آمده است که لباس سياه لباس بني عباس دشمنان آنها مي ‌باشد. چنان صدوق در من لا يحضره الفقيه روايت مي‌ کند: «روايت شده است که جبرئيل –عليه السلام- نزد پيامبر –صلى الله عليه وآله وسلم- آمد در حالي که قباي سياه بر تن داشت و کمربندي داشت که خنجري در آن بود، پيامبر –صلى الله عليه وآله وسلم- فرمود: جبرئيل اين چه لباسي است؟ جبرئيل گفت: لباس فرزندان عمويت عباس است، آنگاه پيامبر –صلى الله عليه وآله وسلم- نزد عباس رفت و گفت: عمو جان! فرزندان تو براي فرزندان من بلا خواهند بود، گفت: اي پيامبر خدا آيا خودم را اخته کنم؟ پيامبر فرمود: همه چيز مقدّر شده است». به ظاهر منظور از اهل جهنم در روايت هايي که گذشت کساني هستند که روز قيامت به جهنم مى روند و در آن جاودانه مي‌ مانند، و آنها فرعون و گروه هاي سرکشي امثال خلفاي عباسي و کفار اين امت و کفار امت ‌هاي گذشته هستند که لباس سياه مي پوشيده ‌اند[5].

و صدوق در من لا يحضره الفقيه به روايت از اسماعيل بن مسلم و او از امام صادق روايت مى كند که گفت: «خداوند به يکي از پيامبرانش وحي کرد: که به مؤمنان بگو لباس دشمنان مرا نپوشيد، و خوراک دشمنان مرا نخوريد، و راه دشمنانم را نرويد، چون اگر اين کارها را بکنيد همانند دشمنانم دشمن من خواهيد شد»[6].

و در کتاب عيون الأخبار بعد از نقل روايت با سندي ديگر که علي بن ابي طالب –رضي الله عنه- از پيامبر –صلى الله عليه وآله وسلم- روايت مي ‌کند مي گويد: «لباس دشمنان، لباس سياه است، و غذاي دشمنان نبيذ (شراب خرما، و انگور) و چيزهاي نشرآور است، و قارچ سفيد نرم و ماهي شناور و مارماهي آبنوس و ماهي مرده و قرار گرفته روي سطح آب و ماهي هايي که پولک ندارند .... خوراک آنها هستند، تا اينکه گفت: و جايي که دشمنان مى روند جاهايي است که هر کس برود متهم مى شود، و مجالس شان مجلس شرابخواري و سرگرمي بيهوده است، و مجالسي است که شرکت در آن براي ائمه و مؤمنان عيب است و مجالس گناهکاران و ستمگران و تباهکاران است[7].

بعد از بيان اين همه روايات از ائمه که دربارة مذمّت لباس سياه مي ‌باشند و مي‌ گويند که لباس سياه لباس دشمنان است، سوال اين است که چرا شيعه سياه مي ‌پوشند و لباس سياه را لباس سيّدها قرار داده‌ اند ....؟!.

رهنمود هائي از استاد احمد مفتي زاده

1 – علت دردها و مشکلات انسان , ضعف فرهنگي , علمي , کمبود کتاب و کمبود آموزش هاي اخلاقي نيست . بلکه علت اصلي آن عدم وجود تزکيه مي باشد و تزکيه فقط از دين بر مي آيد زيرا همزمان ذهن و قلب انسان را پرورش مي دهد .

2 – اساسي ترين مسئله براي هر مسلمان در هر شرايط و وضعيت اين است که پيش و بيش از هر چيز مراقب درون و نفس خود باشد , زيرا در اسلام اصلاح ضمير و شکست دشمن " شيطان " و بستن راههاي نفوذش در دنياي پيچيده ي درون جهاد اکبر است و پايه و اساسي است براي جهاد اصغر يعني شکست دشمن در دنياي بيرون که به التبع ساده تر از  جهاد دنياي درون انسان است .

3 – آنچه دوستي و برادري ايماني را ثمر بخش مي گرداند اخلاص در نيت است و تعهد در عمل باطن و ظاهر .

4 – ارزش هر يک از شما به خلوص نيّت تقوي آفرينتان است و به مقدار مفيد بودن شما براي مردم محروم و مظلوم و سرگردان جامعه تان . و توجه به خوشبختي و هدايت مردم به سوي سعادت بالاترين خدمت مي باشد .

5 – شجاعت و تواضع را چنان در خود نيرو بدهيد که از مطرح شدن بترسيد .

6 – تکاليف به حسب تفاوت شرايط , متفاوت است .

ئـاخـريـن مـالـي ‍‍‍‍ژيـانـم كـونـجي بـه نديـخـا نـه  يـه

ئـه م كـه لـه پـچـه  مـه رهـه مـي  زامـي  ديـوانـه يـه

زور ده ميـكه چـاوه روانـي  زر زره ي زنجيـر ئه كه م

سه يري ئه م زه نجيره كه ن وه ك زيوه ري شاهانه يه

بووكي ئازاديم ئه وي خوينم خه نه س بو ده ست و پيي

حـه لقـه حـه لقـه ي پيـوه نـم بـو پـلپـله و لـه رزا نه يـه

گـه رچـي دوژمـن وا ئـه زانـي مـن بـه ديلي لال ئـه بم

بـاش بـزانـي كـونـجي زيـندانـم  قـوتـابـيـخـا نـه  يــه

بـيـري  ئـازاديـم  لــه  زيـنـد ا نـا  فـراوا نـتر   ئــه بـي

قـور به سـه ر ئه و دوژمنه ي هيـواي به  بـه نديخانه يـه

گـرتـن  و  لـيــدان  و  كـوشـتـن عـامـيـلي ئـازاديـيـه

تـوپ و شـه ستير و كـه له پچه لام وه كو ئـه فسانه يـه

چـاوه  روانـي  شـورشـيـكـم  عـاله مـي  رزگـار  بـكـا

ميلله تم بو ئـه و مه به سته كرده  و ه ي  شـيرانـه يـه

چـه كـي شـورشـگيـري مـن نـو سيـن و بـيـرو بــاوره

را په رينه هه لمه ته پر  نـه عـه ره تـه ي كوردانـه يـه

گـه ربـه ئـا زادي نـه ژيـم مـردن خـه لاتـه بـو لـه شم

نوكه ري و  سه ر دانـه وانـدن كـاري نا مــه ردانـه يـه

قـانعـم  ئـه مـرو  لـه  زيـنـدانـا بـه ئـا زادي ئـه ژيــم

سه د  هزار له عنه ت  له وه ي وا  نو كه ري  بيگانه يه