الهی ! دلی ده که در شکر تو جان بازیم وجانی ده که کار آن جهان سازیم.

الهی ! دانایی ده که از راه نیفتیم وبینایی ده که در چاه نیفتیم.

الهی ! دستم گیر که دستا ویز ندارم وعذرم بپذیر که پای گریز ندارم.

الهی ! نگاهدار تا پشیمان نشوم وبه راه آر که سر گردان نشویم.

الهی ! تو بساز که دیگران ندانند و تو بساز که دیگران نتوانند.

    بگشای دری که در گشاینده تویی         بنمـای رهـی که ره  نماینده تـویی

   من دسـت به هیچ دستگیری ندهم        کا یشان همه فان اند و پاینده تویی

الهی ! اگر یکبار بگویی بنده من ، از عرش بگذرد خنده من .

الهی ! چون به تو نگریم ، پادشاهیم تاج بر سر و چون به خود نگریم خاکیم ، بلکه از خاک کمتر .

الهی ! کاش عبد الله خاک بودی تا نامش از دفتر جهان پاک بودی .

الهی ! همه از تو ترسند و عبد الله از خود :زیرا که از تو همه نیکی آید و از عبد الله همه بد .

الهی ! دیگران مست شرابند و من مست ساقی ، مستی دیگران فانی است از من باقی .

       مست تو ام از جرعه و جام آزادی         مر غ تـو ام از دانـه و دام آزادی

      مقصود  من از کعبه و بتخانه تویی          ورنه من از این هردو مقام آزادم

الهی ! بر عجز و بیچارگی خود گواهم واز لطف وعنایت توآگاهم ،خواست خواس توست من چه خواهم

الهی ! بیزارم از آن اطاعتی که مرا به عجب آورد وبنده آن معصیتم که مرا به عذر آورد .

الهی ! چون توانستم ، ندانستم وچون دانستم ، نتوانستم.

الهی ! همه می ترسند که فردا چه خواهد شد و عبدالله می ترسد که دی چه رفت .

الهی ! اگر چه کناه من افزون است ، اما عفو تو از حد بیرون است .

الهی ! اگر مجرمم، مسلمانم واگر بد کرده ام ، پشیمانم .

الهی ! اگر کاسنی تلخ است ، از بوستان است واگر عبدالله مجرم است ، از دوستان است .

الهی ! اگر چه شب فراق تاریک است ، دل خوش دارم که صبح وصال نزدیک است .

      عاشق چو دل از وجود خود بر گیرد          اندر دو جهان  دو زلف دلبر گیرد