ابوالاعلی مودودی

این حقی است از حقوق زن، ولی انسان شکر نعمتی را که خداوند به زن اعطا نموده را نمی تواند بجای آورد زیرا اگر به تاریخ جوامع بشری نظر انداخته شود مشاهده می شود که وجود زن در این دنیا با ذلت، خواری،گناه و معصیت عنوان می شود.ولادت دختر برای پدر عار و ننگ محسوب می شد، خویشاوندان عروس از جمله نزدیکان،بی ارزش و اهمیت به حساب می آمدند و در زبان اردو هم اکنون نیز کلمه عروس و پدر زن و مادر زن برای دشنام دادن و تحقیر کردن استعمال می شود. در بسیاری از ملت ها زنده بگور کردن دختران رواج داشت تا از این ننگ وعار خود را نجات دهند، چنانچه قرآن کریم این عادت و صفت جاهلی را چنین شرح می دهد:

حقوق زن در ترازوي سنت و مدرنيته

قبل از آنكه به مبحث اصلي بپردازيم اين نكته را ضروري دانسته كه بيان نمايم .

امروز يكي از مسائل مهم و مورد توجه جامعه بين المللي ، مسئله حفظ و رعايت حقوق زنان و مراعات تساوي حقوق زن و مرد و عدم تبعيض بر اساس جنسيت است و در اين راستا در طول تاريخ نهضت ها و جنبش هاي با اهداف و متدي خاص شكل گرفته اند و بعضي از آنها نيز در طول زمان دچار تغييرات و تحولاتي نيز شده اند و حتي در برهه اي از زمان از اكثر دستاوردها و ايده هاي قبلي خود نيز عدول نموده اند اما آنچه در نظر اول مهم است اينكه نتوانسته اند به آن واقعيتي كه بايد برسند و به آن دست يابند يعني رسيدن به حقوق حقه زنان كه اين خود مي تواند معلول علتهاي زیادی باشد كه آن را به مقال ديگري موكول مي كنيم . ولي تنها به يكي از آن دلايل اشاره مي كنم و آن اسلام ستيزي آنان مي‌تواند باشد اما آنچه را مي خواهم در اينجا بياورم ديدگاه سنت و مدرنيته در برخورد با زنان و حقوق آنان است .

لازم به ذكر است مطالب ارائه شده را با اندكي تغيير و تخليص از كتاب « جهاني شدن و چالش هاي پيش رو » تأليف آقاي عبدالرسول هاجري آورده ام وخوانندگان و علاقمندان را براي مطالعه و اطلاعات بيشتر به كتاب مذكور راهنمايي مي كنم .

مشاركت سياسي زنان

هرمكتب و جريان فكري درخصوص زن سخني دارد.  ابتدا از زبان دشمنان اسلام بشنويم .به عنوان مثال كرومر به عنوان بارزترين منادي نوگرايي غربي،درمشرق زمين مي گويد:

« اسلام اگرمرده هم نباشد ازبُعد اجتماعي و سياسي در حال احتضار است و نا بساماني هاي پي درپي اسلام علي رغم اصلاحات جديد و مدرن واساسي امكان بهبودي ندارد، زيرا نابساماني ها درذات اجتماعي آن نهفته است،اسلام،ديني است كه بر اساس دادن نقشي عقب مانده براي زن درجامعه،استواراست ».

     وازنظر پاره اي ازاسلامگرايان آنهائي كه مي پندارند دردين خدا حق هرگونه دخل و تصرفي را دارند،زن درتنگ ترين چهار چوب تصورمي شود.زن ازديدگاه آنان تنها سه بار  از زندان محل زندگي خارج مي شود : بار اول،خارج شدن از رحم مادر مرحله دوم وقتي كه به خانه بخت مي رود و مرحله ي سوم زماني است كه به گورستان تحويل داده مي شود.!

    براي اثبات مدعاي خود، كافي است كه به حول و حوش خود نگاهي بيندازيم تا بشنويم و ببينيم كه چقدر فتاوا در خصوص محروميت زن ازحق تعيين سرنوشت درزندگاني سياسي و اجتماعي خود،صادر شده تا حدي كه زن را از حق انتخاب همسر هم منع كرده اند!

* خديجه كبري - رضي الله عنها :

زماني كه پيامبر خدا (ص) بعد از دريافت وحي خديجه كبري را خبر مي دهد كه دچار اضطراب شده،او به حضرت محمد (ص) مي گويد :

 « كلاو الله ما يخزيك الله ابداً انّك لتصل الرحم و تحمل الكلّ و تكسب المعدوم و تقري الضيف و تعين علي نوائب الحق »

 « نه سوگند به خداوند ! او هرگز تو را خوار و درمانده نخواهدكرد،توكه صله رحم به جا مي آوري و درسخن گفتن راستگو هستي،ناتوان را ياري مي دهي وبينوا را مورد حمايت و مهمان نوازي مي كني ودرمورد احقاق حق ديگران  آنان را مساعدت مي كني».

سيره ام المومنين حضرت خديجه - رضي الله عنها- مملو ازديدگاه ها و موضعگيريهاي شيرين و زيباست كه بيانگر ثبات وبلوغ عقلي وايماني عميق ايشان به دعوت و فداكاري دراين راه است.  چراكه درراه خدمت به دعوت نوپاي اسلامي تمام امكانات مادي واجتماعي خود راتقديم نمود.

     اسلام مهاجرت را ازسرزمين كفر واجب كرده است، زيرا خداوند متعال مي فرمايد:

        ( انّ الّذين توفّاهم الملائكة ظالمي انفسهم قالوا: فيم كنتم؟ قالوا: كنا مستضعفين في الارض قالوا  الم تكن ارض الله واسعة فتهاجروا فيها...؟ )

     ( بيگمان كساني كه فرشتگان ( براي قبض روح درواپسين لحظات زندگي ) به سراغشان مي روند و ( مي بينند كه به سبب ماندن با كفار دركفرستان،و هجرت نكردن به سرزمين ايمان بر خود ستم كرده اند،بديشان مي گويند : كجا بوده ايد وبه چه سرگرم بوده ايدكه ( اينك چنين بي دين و توشه مرده ايد و بدبخت شده ايد؟ عذرخواهان ) مي گويند ما بيچارگاني درسرزمين (كفر) بوديم (وچنانچه بايد به انجام دستورات دين عمل نكرده ايم ! فرشتگان بديشان) گويند: مگر زمين خدا وسيع نبود تادر آن ( بتوانيد بار سفر ببنديد وبجاي ديگري ) كوچ كنيد؟...»